דַּף יוֹמִי · בְּכוֹרוֹת · דַּף ל׳

תַּרְבָּא דְּאַטְמָא בְּמַר דְּכַנְתָּא,

The Gemara continues the story of the butcher who sold the fat of the kidney which is adjacent to the thigh, which is forbidden, in place of the fat of the intestines, which is permitted.

די גמרא פירט ווייטער אויס די מעשה מיט דעם קצב וואס האט פארקויפט דעם חלב פון די נירן וואס איז נאנט צום קעזל, וואס דאס איז אסור, אנשטאט דעם חלב פון די קישקעס, וואס דאס איז מותר.

הגמרא ממשיכה את הסיפור על אותו טבח שמכר תרבא דאטמא, שהוא חלב הכליות הסמוך לירך האסור באכילה, במר דכנתא, שהוא חלב הכרכשת המותר באכילה.

קַנְסֵיהּ רָבָא לְזַבּוֹנֵי אֲפִילּוּ אַמְגּוֹזֵי.

Rava penalized him and prohibited him from selling even nuts.

האט רבא אים קנס'עט און אים געאסר'ט צו פארקויפן אפילו ניסלעך.

קנסיה רבא לאותו טבח, ואסר עליו לזבוני אפילו אמגוזי.

אֲמַר לֵיהּ רַב פָּפָּא לְרָבָא: כְּמַאן? כְּרַבִּי יְהוּדָה?

Rav Pappa said to Rava: In accordance with whose opinion is your ruling? Is it in accordance with Rabbi Yehuda, who says that we penalize a suspect by prohibiting him from selling even items he is not suspected of cheating with?

האט רב פפא געזאגט צו רבא: ווי וועמענס שיטה איז דיין פסק? איז דאס ווי רבי יהודה, וואס זאגט אז מען קנס'עט א חשוד דורך אים אסר'ן צו פארקויפן אפילו זאכן וואס ער איז נישט חושד צו שווינדלען מיט זיי?

אמר ליה רב פפא לרבא: כמאן פסקת את הדין הזה? האם פסקת כדברי רבי יהודה, שאומר שקונסים את החשוד ואוסרים עליו למכור אפילו דברים שאינו חשוד עליהם?

אִי כְּרַבִּי יְהוּדָה, אֲפִילּוּ מַיִם וָמֶלַח נָמֵי!

But if it is in accordance with Rabbi Yehuda, then you should prohibit him from selling even water and salt also!

נאר אויב עס איז ווי רבי יהודה, דעמאלטס וואלסטו אים געדארפט אסר'ן צו פארקויפן אפילו וואסער און זאלץ אויך!

אבל אי כרבי יהודה אתה פוסק, הרי היה לך לאסור עליו למכור אפילו מים ומלח נמי!

לְעוֹלָם רַבִּי שִׁמְעוֹן, וּבְאִיסּוּרָא דְּגוּפֵיהּ קָנְסִינַן לֵיהּ.

Rava replied: Actually, my ruling is in accordance with Rabbi Shimon, who holds that we only penalize a suspect with regard to the forbidden item itself, and here we are penalizing him with regard to the forbidden item itself. How so?

האט רבא געענטפערט: באמת איז מיין פסק ווי רבי שמעון, וואס האלט אז מען קנס'עט א חשוד נאר אויף דעם אסור'ן חפץ אליין, און דא קנס'ענען מיר אים אויף דעם אסור'ן חפץ אליין. וויאזוי?

ענה לו רבא: לעולם פסקתי כשיטת רבי שמעון, שסובר שאין קונסים את החשוד אלא בדבר שהוא חשוד עליו, ובאיסורא דגופיה קנסינן ליה. וכיצד נחשבים האגוזים כגוף האיסור?

סְתָם דַּרְדְּקֵי גְּרוּ בְּאַמְגּוֹזֵי,

Ordinary children are enticed by nuts,

סתם קינדער ווערן צוגעצויגן צו ניסלעך,

שכן סתם דרדקי, ילדים קטנים, גרו באמגוזי, נמשכים ומפותים אחרי אגוזים,

וְאָזֵיל וּמְשַׁבֵּשׁ לִבְנֵי טַבָּחֵי, וְגָרֵי לְהוּ בְּאַמְגּוֹזֵי, וּמַיְיתוּ לֵיהּ תַּרְבָּא דְּאַטְמָא, וּמְזַבֵּין לֵיהּ בְּמַר דְּכַנְתָּא.

and that butcher went and misled the children of other butchers, and enticed them with nuts, and they brought him the fat of the kidney from their fathers' shops, and he sold it as though it were the fat of the intestines. Therefore, the nuts were the actual tool of his sin, so we prohibited them.

און יענער קצב איז געגאנגען און האט פארפירט די קינדער פון אנדערע קצבים, און האט זיי צוגעצויגן מיט ניסלעך, און זיי האבן אים געברענגט דעם חלב פון די נירן פון זייערע טאטעס קצביות, און ער האט עס פארקויפט ווי עס וואלט געווען חלב פון די קישקעס. דערפאר זענען די ניסלעך געווען דער כלי פון זיין עבירה, האבן מיר זיי געאסר'ט.

ואזיל אותו טבח ומשבש לבני טבחי, והלך והטעה את בניהם של טבחים אחרים, וגרי להו באמגוזי, ופיתה אותם באגוזים, ומייתו ליה תרבא דאטמא, והיו מביאים לו מחנויות אבותיהם חלב הכליות האסור, ומזבין ליה במר דכנתא, והוא היה מוכר אותו כאילו הוא חלב הכרכשת המותר. וממילא האגוזים היו כלי החטא שלו, ולכן אסרנום עליו.

מַתְנִי׳ הֶחָשׁוּד עַל הַשְּׁבִיעִית — אֵינוֹ חָשׁוּד עַל הַמַּעַשְׂרוֹת,

MISHNAH: One who is suspect with regard to the Sabbatical Year is not automatically suspect with regard to tithes;

משנה: דער וואס איז חשוד אויף שביעית, אז ער היט נישט די דינים פון שמיטה, איז ער נישט אויטאמאטיש חשוד אויף מעשרות;

משנה: החשוד על השביעית, שאינו נזהר מאיסורי שביעית, אינו חשוד על המעשרות, וסומכים עליו שהוא מעשר את פירותיו כראוי;

הֶחָשׁוּד עַל הַמַּעַשְׂרוֹת — אֵינוֹ חָשׁוּד עַל הַשְּׁבִיעִית.

and likewise, one who is suspect with regard to tithes is not suspect with regard to the Sabbatical Year.

און אזוי אויך, דער וואס איז חשוד אויף מעשרות איז נישט חשוד אויף שביעית.

וכן להיפך, החשוד על המעשרות, שאינו נזהר לעשר, אינו חשוד על השביעית.

הֶחָשׁוּד עַל זֶה וְעַל זֶה — חָשׁוּד עַל הַטְּהָרוֹת,

One who is suspect with regard to both this, the Sabbatical Year, and also with regard to that, tithes, is suspect with regard to selling ritually impure foods as though they were ritually pure items.

דער וואס איז חשוד אויף דעם, אויף שביעית, און אויך אויף יענעם, אויף מעשרות, איז ער חשוד אויף טהרות, אז ער פארקויפט טמא'נע מאכלים ווי זיי וואלטן געווען טהור'ע זאכן.

אבל החשוד על זה ועל זה, גם על השביעית וגם על המעשרות, הרי הוא חשוד על הטהרות, שאין לסמוך עליו שימכור פירות טהורים.

וְיֵשׁ שֶׁהוּא חָשׁוּד עַל הַטְּהָרוֹת — וְאֵינוֹ חָשׁוּד לֹא עַל זֶה וְלֹא עַל זֶה.

But there are those who are suspect with regard to ritually pure items who are not suspect with regard to neither this, the Sabbatical Year, nor with regard to that, tithes.

אבער עס זענען דא אזעלכע וואס זענען חשוד אויף טהרות וואס זענען נישט חשוד נישט אויף דעם, אויף שביעית, און נישט אויף יענעם, אויף מעשרות.

ויש שהוא חשוד על הטהרות, שאינו נאמן למכור פירות בטהרה, אינו חשוד לא על זה ולא על זה, כלומר אינו חשוד לא על השביעית ולא על המעשרות.

זֶה הַכְּלָל: הֶחָשׁוּד עַל דָּבָר — לֹא דָּנוֹ וְלֹא מְעִידוֹ.

This is the general rule: Anyone who is suspect with regard to a specific matter may neither judge cases nor testify in cases involving that matter.

דאס איז דער כלל: ווער עס איז חשוד אויף א זאך, טאר נישט פסק'ענען א דין תורה און נישט עדות זאגן אין א זאך וואס האט צו טון מיט יענעם ענין.

זה הכלל: החשוד על דבר מסוים, לא דנו ולא מעידו באותו דבר.

גְּמָ׳ מַאי טַעְמָא?

GEMARA: The Mishnah taught that one who is suspect with regard to the Sabbatical Year is not suspect with regard to tithes. The Gemara asks: What is the reason for this?

גמרא: די משנה האט געלערנט אז ווער עס איז חשוד אויף שביעית איז נישט חשוד אויף מעשרות. די גמרא פרעגט: וואס איז דער טעם דערפון?

גמרא: שנינו במשנה שהחשוד על השביעית אינו חשוד על המעשרות. והגמרא שואלת: מאי טעמא?

שְׁבִיעִית לָא בָּעֲיָא חוֹמָה, מַעֲשֵׂר — כֵּיוָן דְּבָעֵי חוֹמָה, חֲמִיר לֵיהּ.

The Gemara answers: Produce of the Sabbatical Year does not require being brought within the wall of Yerushalayim to be eaten, so he treats it lightly; but second tithe, since it requires being brought within the wall of Yerushalayim, it seems more stringent to him, and therefore he is careful with it.

די גמרא ענטפערט: פירות פון שביעית דארפן נישט קיין מחיצה פון די חומות פון ירושלים כדי זיי צו עסן, דערפאר פירט ער זיך גרינגשעציג מיט זיי; אבער מעשר שני, וויבאלד עס דארף א מחיצה פון די חומות פון ירושלים, איז עס הארבער ביי אים, און דערפאר היט ער עס יא.

הגמרא משיבה: פירות שביעית לא בעיא חומה, אינם טעונים הבאה לירושלים שבין החומות כדי לאכלם, ולכן הוא מזלזל בהם; אבל מעשר שני, כיון דבעי חומה, שצריך להביאו לירושלים לאכלו, חמיר ליה, הדבר נראה לו חמור יותר, ולכן הוא נזהר בו.

הֶחָשׁוּד עַל הַמַּעֲשֵׂר. מַאי טַעְמָא?

The Mishnah taught: One who is suspect with regard to tithes is not suspect with regard to the Sabbatical Year. The Gemara asks: What is the reason?

די משנה האט געלערנט: ווער עס איז חשוד אויף מעשרות איז נישט חשוד אויף שביעית. די גמרא פרעגט: וואס איז דער טעם?

שנינו במשנה: החשוד על המעשר אינו חשוד על השביעית. והגמרא שואלת: מאי טעמא?

מַעֲשֵׂר אִית לֵיהּ פִּדְיוֹן, שְׁבִיעִית — כֵּיוָן דְּקָא מִיתַּסְרָא לֵיהּ וְלֵית לֵיהּ פִּדְיוֹן — חֲמִירָא לֵיהּ.

The Gemara answers: Second tithe has a redemption process, so he might treat it lightly; whereas produce of the Sabbatical Year, since it is forbidden to him to sell or waste and it has no redemption, it seems more stringent to him, and he is careful with it.

די גמרא ענטפערט: מעשר שני האט א פדיון, ער קען עס אויסלייזן, דערפאר קען ער זיך פירן גרינגשעציג מיט דעם; אבער פירות פון שביעית, וויבאלד עס איז אסור פאר אים צו פארקויפן אדער פארדארבן און עס האט נישט קיין פדיון, איז עס הארבער ביי אים, און ער היט עס יא.

הגמרא משיבה: מעשר אית ליה פדיון, שאפשר לפדותו בכסף ולאכלו בכל מקום, ולכן הוא מקל בו; אבל פירות שביעית, כיון דקא מיתסרא ליה למכרם או להפסידם ולית ליה פדיון, שאין להם פדיון לחללם ולעשותם חולין, חמירא ליה, הדבר חמור בעיניו והוא נזהר בו.

הֶחָשׁוּד עַל זֶה וְעַל זֶה. כֵּיוָן דַּחֲשִׁיד אַדְּאוֹרָיְיתָא, כׇּל שֶׁכֵּן אַדְּרַבָּנַן.

The Mishnah taught: One who is suspect with regard to both this and that is suspect with regard to ritually pure items. The Gemara explains: Since he is suspect with regard to Torah laws, such as Shemittah and tithes, all the more so is he suspect with regard to Rabbinic laws, such as eating non-sacred food in a state of ritual purity.

די משנה האט געלערנט: ווער עס איז חשוד אויף דעם און אויף יענעם איז חשוד אויף טהרות. די גמרא מסביר: וויבאלד ער איז חשוד אויף איסורים דאורייתא, ווי שמיטה און מעשרות, כל שכן איז ער חשוד אויף איסורים דרבנן, ווי עסן חולין בטהרה.

שנינו במשנה: החשוד על זה ועל זה חשוד על הטהרות. והגמרא מסבירה: כיון דחשיד אדאורייתא, שהוא חשוד על איסורים מן התורה כשביעית ומעשר, כל שכן אדרבנן, שהוא חשוד על אכילת חולין בטהרה שהיא רק מדרבנן.

וְיֵשׁ חָשׁוּד עַל הַטְּהָרוֹת. מַאי טַעְמָא?

The Mishnah taught: And there are those who are suspect with regard to ritually pure items but not with regard to Shemittah or tithes. The Gemara asks: What is the reason?

די משנה האט געלערנט: און עס זענען דא אזעלכע וואס זענען חשוד אויף טהרות אבער נישט אויף שמיטה אדער מעשרות. די גמרא פרעגט: וואס איז דער טעם?

שנינו במשנה: ויש חשוד על הטהרות ואינו חשוד לא על השביעית ולא על המעשרות. והגמרא שואלת: מאי טעמא?

נְהִי אַדְּרַבָּנַן חֲשִׁיד, אַדְּאוֹרָיְיתָא לָא חֲשִׁיד.

The Gemara answers: Granted, he is suspect with regard to Rabbinic laws, but with regard to Torah laws he is not suspect.

די גמרא ענטפערט: כאטש ער איז חשוד אויף דרבנן, אבער אויף דאורייתא איז ער נישט חשוד.

הגמרא משיבה: נהי אדרבנן חשיד, אמנם על דיני טהרה שהם מדרבנן הוא חשוד, אבל אדאורייתא לא חשיד, על איסורי תורה כשביעית ומעשר אינו חשוד.

וּרְמִינְהִי: נֶאֱמָן עַל הַטְּהָרוֹת — נֶאֱמָן עַל שְׁבִיעִית, הָא חֲשִׁיד — חֲשִׁיד!

And the Gemara raises a contradiction from a Braisa: If one is trusted with regard to ritually pure items, he is trusted with regard to the Sabbatical Year. We can infer from here: but if he is suspect with regard to ritually pure items, he is suspect with regard to the Sabbatical Year! This contradicts our Mishnah.

און די גמרא פרעגט א קשיא פון א ברייתא: אויב איינער איז נאמן אויף טהרות, איז ער נאמן אויף שביעית. קענען מיר מדייק זיין פון דא: אבער אויב ער איז חשוד אויף טהרות, איז ער חשוד אויף שביעית! דאס איז א סתירה צו אונזער משנה.

הגמרא מביאה קשיא: ורמינהי ממה ששנינו בברייתא: מי שנאמן על הטהרות, הרי הוא נאמן על שביעית. וממילא נדייק: הא חשיד על הטהרות, הרי הוא חשיד גם על השביעית! וזה קשיא למשנתנו.

אָמַר רַבִּי אִילְעַי: מַתְנִיתִין כְּשֶׁרְאִינוּהוּ שֶׁנּוֹהֵג בְּצִינְעָא בְּתוֹךְ בֵּיתוֹ.

Rabbi Ilai said: Our Mishnah is referring to a case where we saw him practicing stringencies with regard to Shemittah and tithes privately within his home. Therefore, even though he is suspect in public regarding ritual purity, we know he is personally careful with Torah laws.

האט רבי אלעאי געזאגט: אונזער משנה רעדט פון א פאל וואס מיר האבן אים געזען אז ער פירט זיך בחשאי אין זיין הויז מיט די חומרות פון שביעית און מעשרות. דערפאר, אפילו ער איז חשוד ברבים אויף טהרות, וויסן מיר אז ער היט פערזענליך די דינים דאורייתא.

אמר רבי אילעי: מתניתין, ששנתה שאינו חשוד על השביעית, מדובר כשראינוהו שנוהג בצינעא בתוך ביתו להחמיר בשביעית ובמעשרות. ולכן, אף על פי שבפרהסיא הוא חשוד על הטהרות, אנו יודעים שבאיסורי תורה הוא נזהר.

רַבִּי יַנַּאי בְּרַבִּי יִשְׁמָעֵאל אָמַר: כְּגוֹן דַּהֲוָה חֲשִׁיד לְתַרְוַיְיהוּ,

Rabbi Yannai the son of Rabbi Yishmael said a different teretz: The Braisa is referring to a case, for example, where he was suspect with regard to both of them originally,

רבי ינאי ברבי ישמעאל האט געזאגט אן אנדערן תירוץ: די ברייתא רעדט פון א פאל, למשל, וואס ער איז געווען חשוד אויף ביידע פון זיי לכתחילה,

רבי ינאי ברבי ישמעאל אמר תירוץ אחר: הברייתא עוסקת במקרה כגון דהוה חשיד לתרווייהו מתחילה, גם על הטהרות וגם על השביעית,

וַאֲתָא קַמֵּי רַבָּנַן וְקַבֵּיל אַתַּרְוַיְיהוּ, וַהֲדַר אִיחֲשַׁד אַחַד מִינַּיְיהוּ,

and he came before the Rabbis and accepted upon himself to be trustworthy with regard to both of them, and then he went back and was suspected with regard to one of them,

און ער איז געקומען פאר די חכמים און האט מקבל געווען אויף זיך צו זיין נאמן אויף ביידע פון זיי, און דערנאך איז ער צוריקגעגאנגען און געווארן חשוד אויף איינס פון זיי,

ואתא קמי רבנן וקביל אתרווייהו, ובא לפני חכמים וקיבל על עצמו להיות נאמן בשניהם, והדר איחשד אחד מינייהו, ואחר כך חזר ונחשד על אחד מהם,

דְּאָמְרִינַן: מִיגּוֹ דַּחֲשִׁיד אַהָא — חֲשִׁיד נָמֵי אַאִידַּךְ.

where we say: Since he is suspect with regard to this one, he is also suspect with regard to the other, because he broke his solemn acceptance.

וואס דעמאלטס זאגן מיר: מתוך אז ער איז חשוד אויף דעם איינעם, איז ער אויך חשוד אויף דעם אנדערן, ווייל ער האט געבראכן זיין קבלה.

דאמרינן: מיגו דחשיד אהא, מתוך שנחשד על דבר זה שקיבל עליו, חשיד נמי אאידך, שהרי הפר את קבלתו.

אָמַר רַבָּה בַּר בַּר חָנָה אָמַר רַבִּי יוֹחָנָן: זוֹ דִּבְרֵי רַבִּי עֲקִיבָא סְתִימְתָּאָה,

Rabba bar bar Chana said that Rabbi Yochanan said: This ruling of the Mishnah, that one who is suspect in one area is not suspect in another, is the words of Rabbi Akiva as formulated in an anonymous, unattributed Mishnah,

האט רבה בר בר חנה געזאגט אז רבי יוחנן האט געזאגט: דאס וואס די משנה פסק'נט אז ווער עס איז חשוד אויף איין זאך איז נישט חשוד אויף אן אנדערע זאך, איז די דברים פון רבי עקיבא וואס איז געברענגט אין א סתם משנה און איז נישט מיוחס צו א נאמען,

אמר רבה בר בר חנה אמר רבי יוחנן: זו ששנינו במשנה, שאין החשוד בדבר אחד חשוד בדבר אחר, היא דברי רבי עקיבא סתימתאה, ששנאה במשנה סתם ללא שם אומרה,

אֲבָל חֲכָמִים אוֹמְרִים: חָשׁוּד עַל הַשְּׁבִיעִית — חָשׁוּד עַל הַמַּעֲשֵׂר.

but the Sages say: One who is suspect with regard to the Sabbatical Year is suspect with regard to tithes.

אבער חכמים זאגן: דער וואס איז חשוד אויף שביעית איז חשוד אויף מעשרות.

אבל חכמים אומרים: החשוד על השביעית הרי הוא חשוד על המעשר.

מַאן חֲכָמִים? רַבִּי יְהוּדָה,

The Gemara asks: Who are the Sages mentioned here? The Gemara answers: It is Rabbi Yehuda,

די גמרא פרעגט: ווער זענען די חכמים וואס ווערן דא דערמאנט? די גמרא ענטפערט: דאס איז רבי יהודה,

הגמרא שואלת: מאן חכמים החולקים כאן? הגמרא משיבה: רבי יהודה היא,

דִּבְאַתְרֵיהּ דְּרַבִּי יְהוּדָה שְׁבִיעִית חֲמִירָא לְהוּ,

as in the place of Rabbi Yehuda, the Sabbatical Year was considered very stringent by them.

ווייל אין דעם ארט פון רבי יהודה איז שביעית געווען זייער הארב ביי זיי.

דבאתריה דרבי יהודה שביעית חמירא להו, שבמקומו של רבי יהודה היו מחמירים מאוד בשביעית.

דְּהָהוּא דַּהֲוָה קָרֵי לֵיהּ לְחַבְרֵיהּ ״דַּיָּירָא בַּר דַּיָּירְתָּא״,

As there was a certain person who was calling his fellow as an insult, "Convert, son of a female convert!"

ווי עס איז געווען א געוויסער מענטש וואס האט גערופן זיין חבר אלס א באליידיגונג, "גר בן גיורת!"

דההוא דהוה קרי ליה לחבריה "דיירא בר דיירתא", שהיה אדם אחד שקרא לחברו בלשון גנאי "גר בן גרה",

אֲמַר לֵיהּ: תֵּיתֵי לִי דְּלָא אֲכַלִי פֵּירוֹת שְׁבִיעִית כְּוָותָךְ.

The fellow said to him: May a blessing come to me, for I do not eat Sabbatical Year produce like you do! This shows that eating Shemittah produce was considered a terrible disgrace there, so anyone who violated it would certainly violate tithes.

האט יענער חבר געזאגט צו אים: א ברכה זאל קומען אויף מיר, ווייל איך עסט נישט קיין פירות שביעית אזוי ווי דיר. דאס ווייזט אז עסן שמיטה פירות איז דארט געווען א גרויסע בושה, דערפאר ווער עס האט דאס עובר געווען וואלט זיכער אויך עובר געווען אויף מעשרות.

אמר ליה חברו: תיתי לי דלא אכלי פירות שביעית כוותך, תבוא עלי ברכה שאיני אוכל פירות שביעית באיסור כמוך. ומכאן שזלזול בשביעית היה נחשב שם לחרפה גדולה, וממילא מי שחשוד עליה בוודאי חשוד על המעשר.

אִיכָּא דְּאָמְרִי, אָמַר רַבָּה בַּר בַּר חָנָה אָמַר רַבִּי יוֹחָנָן: זוֹ דִּבְרֵי רַבִּי עֲקִיבָא סְתִימְתָּאָה,

There are those who say a different version: Rabba bar bar Chana said that Rabbi Yochanan said: This is the words of Rabbi Akiva in the unattributed Mishnah,

איכא דאמרי, עס זענען דא וואס זאגן אן אנדערע ווערסיע: רבה בר בר חנה האט געזאגט אז רבי יוחנן האט געזאגט: דאס זענען די דברים פון רבי עקיבא אין די סתם משנה,

איכא דאמרי, יש אומרים נוסח אחר: אמר רבה בר בר חנה אמר רבי יוחנן: זו דברי רבי עקיבא סתימתאה,

אֲבָל חֲכָמִים אוֹמְרִים: חָשׁוּד עַל הַמַּעֲשֵׂר חָשׁוּד עַל הַשְּׁבִיעִית.

but the Sages say: One who is suspect with regard to tithes is suspect with regard to the Sabbatical Year.

אבער חכמים זאגן: דער וואס איז חשוד אויף מעשרות איז חשוד אויף שביעית.

אבל חכמים אומרים: החשוד על המעשר חשוד על השביעית.

וּמַאן חֲכָמִים? רַבִּי מֵאִיר הִיא, דְּאָמְרִי: חָשׁוּד לְדָבָר אֶחָד הָוֵי חָשׁוּד לְכׇל הַתּוֹרָה כּוּלָּהּ.

And who are the Sages? It is Rabbi Meir, who says: One who is suspect with regard to one matter is suspect with regard to the entire Torah.

און ווער זענען די חכמים? דאס איז רבי מאיר, וואס זאגט: ווער עס איז חשוד אויף איין זאך איז חשוד אויף די גאנצע תורה כולה.

ומאן חכמים? רבי מאיר היא, דאמרי: החשוד לדבר אחד הוי חשוד לכל התורה כולה.

רַבִּי יוֹנָה וְרַבִּי יִרְמְיָה תַּלְמִידֵי רַבִּי זְעֵירָא,

The Gemara notes: Rabbi Yona and Rabbi Yirmeya, the disciples of Rabbi Zeira, argued about this,

די גמרא באמערקט: רבי יונה און רבי ירמיה, די תלמידים פון רבי זעירא, האבן זיך געקריגט אויף דעם,

הגמרא מציינת: רבי יונה ורבי ירמיה תלמידי רבי זעירא נחלקו בדבר,

וְאָמְרִי לַהּ רַבִּי יוֹנָה וְרַבִּי זְעֵירָא תַּלְמִידֵי רַבִּי יוֹחָנָן,

and some say it was Rabbi Yona and Rabbi Zeira, the disciples of Rabbi Yochanan, who argued.

און דאמרי לה, אנדערע זאגן אז עס איז געווען רבי יונה און רבי זעירא, די תלמידים פון רבי יוחנן, וואס האבן זיך געקריגט.

ואמרי לה, ויש אומרים שהיו אלו רבי יונה ורבי זעירא תלמידי רבי יוחנן שנחלקו.

חַד אָמַר: אֲבָל חֲכָמִים אוֹמְרִים חָשׁוּד עַל הַשְּׁבִיעִית

One said: But the Sages say, "One who is suspect with regard to the Sabbatical Year is suspect with regard to tithes."

איינער האט געזאגט: אבער חכמים זאגן, "דער וואס איז חשוד אויף שביעית איז חשוד אויף מעשרות."

חד אמר: אבל חכמים אומרים חשוד על השביעית

חָשׁוּד עַל הַמַּעֲשֵׂר,

The first Tanna holds that one who is suspect with regard to tithes is not automatically suspect with regard to Shevi'is,

דער ערשטער תנא האלט אז ווער עס איז חשוד אויף מעשרות איז נישט אויטאמאטיש חשוד אויף שביעית,

הוא חשוד על המעשר, אבל החשוד על המעשר אינו חשוד על השביעית,

וּמַאן חֲכָמִים? רַבִּי יְהוּדָה,

and who is the authority behind the view of the Sages in our Mishnah? It is Rabbi Yehuda, who holds that people are generally careful with Shevi'is because of its stringency,

און ווער איז דער תנא הינטער די שיטה פון די חכמים אין אונזער משנה? דאס איז רבי יהודה, וואס האלט אז מענטשן היטן געווענליך שביעית צוליב איר חומרא,

ומאן חכמים? רבי יהודה, שסובר שבמקומו החמירו בשביעית ולכן החשוד עליה חשוד על המעשר הקל ממנה בעיניו,

וְחַד אָמַר: הֶחָשׁוּד עַל הַמַּעֲשֵׂר חָשׁוּד עַל הַשְּׁבִיעִית,

and the other Amora says: One who is suspect with regard to tithes is also suspect with regard to Shevi'is,

און דער אנדערער אמורא זאגט: דער וואס איז חשוד אויף מעשרות איז אויך חשוד אויף שביעית,

וחד אמר: החשוד על המעשר חשוד על השביעית,

וּמַאן חֲכָמִים? רַבִּי מֵאִיר.

and who is the authority behind the view of the Sages? It is Rabbi Meir, who holds that someone suspect in one area is suspect in all areas.

און ווער איז דער תנא הינטער די שיטה פון די חכמים? דאס איז רבי מאיר, וואס האלט אז ווער עס איז חשוד אין איין ענין איז חשוד אין אלע ענינים.

ומאן חכמים? רבי מאיר, שסובר שמי שחשוד בדבר אחד חשוד בכל התורה כולה.

דְּתַנְיָא: עַם הָאָרֶץ שֶׁקִּיבֵּל עָלָיו דִּבְרֵי חֲבֵירוּת, וְנֶחְשַׁד לְדָבָר אֶחָד — נֶחְשַׁד לְכׇל הַתּוֹרָה כּוּלָּהּ, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר.

As it is taught in a Braisa: If an am ha'aretz accepted upon himself the matters of chaver status, and then was suspected of violating even one matter, he is suspected with regard to the entire Torah; these are the words of Rabbi Meir.

ווי עס איז געלערנט אין א ברייתא: אויב אן עם הארץ האט מקבל געווען אויף זיך די דברים פון חברות, און דערנאך איז ער געווארן חשוד אויף אפילו איין זאך, איז ער חשוד אויף די גאנצע תורה כולה; דאס זענען די דברים פון רבי מאיר.

דתניא בברייתא: עם הארץ שקיבל עליו דברי חבירות, ונחשד לדבר אחד — נחשד לכל התורה כולה, דברי רבי מאיר.

וַחֲכָמִים אוֹמְרִים: אֵינוֹ נֶחְשָׁד אֶלָּא לְאוֹתוֹ דָּבָר בִּלְבַד.

And the Sages say: He is suspected only with regard to that particular matter alone.

וחכמים אומרים: ער ווערט נישט חשוד נאר אויף יענע זאך אליין.

וחכמים אומרים: אינו נחשד אלא לאותו דבר בלבד.

הַגֵּר שֶׁקִּיבֵּל עָלָיו דִּבְרֵי תוֹרָה, אֲפִילּוּ נֶחְשַׁד לְדָבָר אֶחָד — הָוֵי חָשׁוּד לְכׇל הַתּוֹרָה כּוּלָּהּ, וַהֲרֵי הוּא כְּיִשְׂרָאֵל מְשׁוּמָּד.

The Braisa continues: A convert who accepted upon himself the words of the Torah, even if he is suspected of violating one matter, is considered suspect with regard to the entire Torah, and behold, he is like a Jewish transgressor.

די ברייתא פירט ווייטער אויס: א גר וואס האט מקבל געווען אויף זיך די דברים פון די תורה, אפילו אויב ער איז חשוד אויף עובר זיין איין זאך, ווערט ער פאררעכנט אלס חשוד אויף די גאנצע תורה כולה, און ער איז ווי א ישראל משומד.

הברייתא ממשיכה: הגר שקיבל עליו דברי תורה, אפילו נחשד לדבר אחד — הוי חשוד לכל התורה כולה, והרי הוא כישראל משומד.

נָפְקָא מִינַּהּ, דְּאִי קַדֵּישׁ — קִידּוּשָׁיו קִידּוּשִׁין.

The Gemara notes: The practical difference of this ruling is that if he betroths a woman, his betrothal is a valid betrothal, because despite his transgressions, he remains a Jew.

די גמרא באמערקט: דער נפקא מינה פון דעם פסק איז אז אויב ער וועט מקדש זיין א פרוי, זענען זיינע קידושין גילטיגע קידושין, ווייל טראץ זיינע עבירות בלייבט ער א איד.

הגמרא מעירה: נפקא מיניה, דאי קדיש — קידושיו קידושין, שאף על פי שהוא משומד, דינו כישראל שקידושיו קידושין.

תָּנוּ רַבָּנַן: הַבָּא לְקַבֵּל דִּבְרֵי חֲבֵירוּת, חוּץ מִדָּבָר אֶחָד — אֵין מְקַבְּלִין אוֹתוֹ.

The Rabbis taught in a Braisa: One who comes to accept the matters of chaver status, except for one matter which he refuses to accept, we do not accept him.

תנו רבנן, די רבנן האבן געלערנט אין א ברייתא: דער וואס קומט מקבל זיין די דברים פון חברות, חוץ פון איין זאך וואס ער וויל נישט מקבל זיין, נעמט מען אים נישט אן.

תנו רבנן בברייתא: הבא לקבל דברי חבירות, חוץ מדבר אחד — אין מקבלין אותו.

גוֹי שֶׁבָּא לְקַבֵּל דִּבְרֵי תוֹרָה, חוּץ מִדָּבָר אֶחָד — אֵין מְקַבְּלִין אוֹתוֹ.

Similarly, a non-Jew who comes to accept the words of the Torah to convert, except for one matter, we do not accept him as a convert.

אזוי אויך, א גוי וואס קומט מקבל זיין די דברים פון די תורה כדי זיך צו מגייר זיין, חוץ פון איין זאך, נעמט מען אים נישט אן אלס א גר.

וכן גוי שבא לקבל דברי תורה כדי להתגייר, חוץ מדבר אחד — אין מקבלין אותו.

רַבִּי יוֹסֵי בְּרַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר: אֲפִילּוּ דִּקְדּוּק אֶחָד מִדִּבְרֵי סוֹפְרִים.

Rabbi Yosei, son of Rabbi Yehuda, says: Even if he refuses to accept one detail of Rabbinic law, we do not accept him.

רבי יוסי ברבי יהודה אומר: אפילו איין דקדוק פון דברי סופרים, אויב ער וויל עס נישט מקבל זיין, נעמט מען אים נישט אן.

רבי יוסי ברבי יהודה אומר: אפילו סירב לקבל דקדוק אחד מדברי סופרים, אין מקבלים אותו.

וְכֵן בֶּן לֵוִי שֶׁבָּא לְקַבֵּל דִּבְרֵי לְוִיָּה, וְכֹהֵן שֶׁבָּא לְקַבֵּל דִּבְרֵי כְהוּנָּה, חוּץ מִדָּבָר אֶחָד — אֵין מְקַבְּלִין אוֹתוֹ,

And similarly, a Levite who comes to accept the duties of Levite status, or a Kohen who comes to accept the duties of priesthood, except for one matter, we do not accept him,

און אזוי אויך א בן לוי וואס קומט מקבל זיין די דברים פון לויה, אדער א כהן וואס קומט מקבל זיין די דברים פון כהונה, חוץ פון איין זאך, נעמט מען אים נישט אן,

וכן בן לוי שבא לקבל דברי לויה, וכהן שבא לקבל דברי כהונה, חוץ מדבר אחד — אין מקבלין אותו,

שֶׁנֶּאֱמַר: ״הַמַּקְרִיב אֶת דַּם הַשְּׁלָמִים וְגוֹ׳״, הָעֲבוֹדָה הַמְּסוּרָה לִבְנֵי אַהֲרֹן, כׇּל כֹּהֵן שֶׁאֵינוֹ מוֹדֶה בָּהּ — אֵין לוֹ חֵלֶק בַּכְּהוּנָּה.

as it is stated: "He among the sons of Aaron that offers the blood of the peace-offerings..." This teaches that regarding the service handed over to the sons of Aaron, any Kohen who does not acknowledge it in its entirety has no share in the priesthood.

וויבאלד עס שטייט: "המקריב את דם השלמים וגו'". דאס לערנט אונז אז לגבי די עבודה וואס איז איבערגעגעבן פאר די בני אהרן, יעדער כהן וואס איז נישט מודה אין איר אין איר גאנצקייט, האט נישט קיין חלק אין די כהונה.

שנאמר: "המקריב את דם השלמים וגו'", ומכאן למדנו שכל העבודה המסורה לבני אהרן, כל כהן שאינו מודה בה כולה — אין לו חלק בכהונה.

תָּנוּ רַבָּנַן: הַבָּא לְקַבֵּל דִּבְרֵי חֲבֵירוּת, אִם רְאִינוּהוּ שֶׁנּוֹהֵג בְּצִינְעָה בְּתוֹךְ בֵּיתוֹ — מְקַבְּלִין אוֹתוֹ, וְאַחַר כָּךְ מְלַמְּדִין אוֹתוֹ.

The Rabbis taught in a Braisa: One who comes to accept the matters of chaver status, if we have seen him behaving with care in private within his home, we accept him immediately, and afterward we teach him the detailed laws.

תנו רבנן, די רבנן האבן געלערנט אין א ברייתא: דער וואס קומט מקבל זיין די דברים פון חברות, אויב מיר האבן אים געזען אז ער פירט זיך בחשאי אין זיין הויז מיט פארזיכטיגקייט, נעמט מען אים אן גלייך, און דערנאך לערנט מען אים אויס די פרטי הדינים.

תנו רבנן בברייתא: הבא לקבל דברי חבירות, אם ראינוהו שנוהג בצינעה בתוך ביתו — מקבלין אותו מיד, ואחר כך מלמדין אותו את פרטי ההלכות.

וְאִם לָאו — מְלַמְּדִין אוֹתוֹ, וְאַחַר כָּךְ מְקַבְּלִין אוֹתוֹ.

And if not, meaning we have not observed his private conduct, we teach him first, and afterward we accept him.

און אויב נישט, דאס מיינט אז מיר האבן נישט געזען זיין פריוואטע הנהגה, לערנט מען אים אויס פריער, און דערנאך נעמט מען אים אן.

ואם לאו, שלא ראינוהו נוהג כך, מלמדין אותו תחילה, ואחר כך מקבלין אותו.

רַבִּי שִׁמְעוֹן בֶּן יוֹחַי אוֹמֵר: בֵּין כָּךְ וּבֵין כָּךְ מְקַבְּלִין אוֹתוֹ, וְהוּא לָמֵד כְּדַרְכּוֹ וְהוֹלֵךְ.

Rabbi Shimon ben Yochai says: Whether this way or that way, we accept him first, and he goes on learning in his usual manner.

רבי שמעון בן יוחאי אומר: סיי אזוי און סיי אזוי נעמט מען אים אן פריער, און ער גייט און לערנט ווייטער אויף זיין געווענליכן וועג.

רבי שמעון בן יוחי אומר: בין כך ובין כך מקבלין אותו מיד, והוא לומד כדרכו והולך.

תָּנוּ רַבָּנַן: מְקַבְּלִין לִכְנָפַיִם, וְאַחַר כָּךְ מְקַבְּלִין לִטְהָרוֹת,

The Rabbis taught in a Braisa: We accept a candidate first for "wings", meaning the washing of hands, and afterward we accept him for handling tahor foods in general.

תנו רבנן, די רבנן האבן געלערנט אין א ברייתא: מען נעמט אן א קאנדידאט פריער צו "כנפים", דאס מיינט נטילת ידים, און דערנאך נעמט מען אים אן צו טהרות בכלל.

תנו רבנן בברייתא: מקבלין את החבר תחילה לכנפים, כלומר לנטילת ידיים, ואחר כך מקבלין אותו לטהרות ממש.

וְאִם אָמַר: ״אֵינִי מְקַבֵּל אֶלָּא לִכְנָפַיִם״ — מְקַבְּלִין אוֹתוֹ.

And if he said: "I only accept upon myself the rules for hands," we accept him for that alone.

און אויב ער האט געזאגט: "איך בין נישט מקבל נאר צו כנפים," נעמט מען אים אן פאר דעם אליין.

ואם אמר: "איני מקבל אלא לכנפים" — מקבלין אותו לכך.

קִיבֵּל לַטְּהָרוֹת וְלֹא קִיבֵּל לַכְּנָפַיִם — אַף לַטְּהָרוֹת לֹא קִיבֵּל.

But if he accepted the rules for tahor foods but did not accept the rules for hands, even for tahor foods he is not accepted.

אבער אויב ער האט מקבל געווען צו טהרות אבער ער האט נישט מקבל געווען צו כנפים, נעמט מען אים אפילו צו טהרות נישט אן.

אבל אם קיבל לטהרות ולא קיבל לכנפים — אף לטהרות לא קיבל, שאי אפשר לשמור על טהרת הפירות בלי להקפיד על נטילת ידיים.

תָּנוּ רַבָּנַן: עַד כַּמָּה מְקַבְּלִין אוֹתוֹ?

The Rabbis taught in a Braisa: Until when, meaning how long is the trial period before we accept him fully?

תנו רבנן, די רבנן האבן געלערנט אין א ברייתא: ביז ווען, דאס מיינט ווי לאנג איז דער פראבע-צייט איידער מען נעמט אים אן אינגאנצן?

תנו רבנן בברייתא: עד כמה מקבלין אותו, כלומר כמה זמן נמשך ימי המבחן שלו?

בֵּית שַׁמַּאי אוֹמְרִים: לְמַשְׁקִין — שְׁלֹשִׁים יוֹם, לִכְסוּת — שְׁנֵים עָשָׂר חוֹדֶשׁ.

Beis Shammai say: For liquids, which are highly susceptible to tumah, the trial period is thirty days; for clothing, which might have midras tumah, it is twelve months.

בית שמאי אומרים: פאר משקין, וואס זענען זייער מקבל טומאה, איז דער פראבע-צייט דרייסיג טעג; פאר קליידער, וואס קענען האבן מדרס טומאה, איז עס צוועלף חדשים.

בית שמאי אומרים: למשקין, שהם עלולים לקבל טומאה בקלות, ימי המבחן הם שלשים יום, לכסות, שיש בה חשש טומאת מדרס, ימי המבחן הם שנים עשר חודש.

וּבֵית הִלֵּל אוֹמְרִים: אֶחָד זֶה וְאֶחָד זֶה — לִשְׁנֵים עָשָׂר חוֹדֶשׁ.

And Beis Hillel say: Both for this, liquids, and for that, clothing, the trial period is twelve months.

ובית הלל אומרים: סיי פאר דעם, פאר משקין, און סיי פאר דעם, פאר קליידער, איז דער פראבע-צייט צוועלף חדשים.

ובית הלל אומרים: אחד זה ואחד זה — לשנים עשר חודש.

אִם כֵּן, הָוֵה לֵיהּ מִקּוּלֵּי בֵּית שַׁמַּאי וּמֵחוּמְרֵי בֵּית הִלֵּל,

The Gemara asks: If so, this would be a case of the leniencies of Beis Shammai and the stringencies of Beis Hillel, which should have been listed in Maseches Eduyos!

די גמרא פרעגט: אויב אזוי, וואלט דאס געווען א פאל פון די קולות פון בית שמאי און די חומרות פון בית הלל, וואס וואלט געדארפט ווערן אויסגערעכנט אין מסכת עדיות!

הגמרא שואלת: אם כן, הוה ליה מקולי בית שמאי ומחומרי בית הלל, והיה להם לשנות מקרה זה במסכת עדיות!

אֶלָּא בֵּית הִלֵּל אוֹמְרִים: אֶחָד זֶה וְאֶחָד זֶה לִשְׁלשִׁים.

Rather, we must correct the text: Beis Hillel say: Both for this and for that, the trial period is only thirty days.

נאר מען דארף פארריכטן דעם נוסח: בית הלל אומרים: סיי פאר דעם און סיי פאר דעם איז דער פראבע-צייט נאר דרייסיג טעג.

אלא יש לתקן את הגרסה: בית הלל אומרים: אחד זה ואחד זה לשלשים יום בלבד.

(סִימָן: חָבֵר, תַּלְמִיד, תְּכֵלֶת, מֶכֶס, חָזַר, גַּבַּאי, בְּעַצְמוֹ).

The Gemara provides a mnemonic: Chaver, student, techeles, tax, returned, tax-collector, by himself.

די גמרא גיט א סימן: חבר, תלמיד, תכלת, מכס, חזר, גבאי, בעצמו.

הגמרא מביאה סימן למימרות הבאות: חבר, תלמיד, תכלת, מכס, חזר, גבאי, בעצמו.

תָּנוּ רַבָּנַן: הַבָּא לְקַבֵּל דִּבְרֵי חֲבֵירוּת — צָרִיךְ לְקַבֵּל בִּפְנֵי שְׁלֹשָׁה חֲבֵירִים,

The Rabbis taught in a Braisa: One who comes to accept the matters of chaver status must accept them in the presence of three chaverim,

תנו רבנן, די רבנן האבן געלערנט אין א ברייתא: דער וואס קומט מקבל זיין די דברים פון חברות דארף מקבל זיין פאר דריי חברים,

תנו רבנן בברייתא: הבא לקבל דברי חבירות — צריך לקבל בפני שלשה חברים,

וּבָנָיו וּבְנֵי בֵּיתוֹ אֵינָן צְרִיכִין לְקַבֵּל בִּפְנֵי שְׁלֹשָׁה חֲבֵירִים.

but his children and the members of his household do not need to accept them in the presence of three chaverim.

אבער זיינע קינדער און די בני ביתו דארפן נישט מקבל זיין פאר דריי חברים.

ובניו ובני ביתו אינן צריכין לקבל בפני שלשה חברים, אלא הם נגררים אחריו.

רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר: אַף בָּנָיו וּבְנֵי בֵיתוֹ צְרִיכִין לְקַבֵּל בִּפְנֵי שְׁלֹשָׁה חֲבֵירִים,

Rabban Shimon ben Gamliel says: Even his children and the members of his household must accept them in the presence of three chaverim,

רבן שמעון בן גמליאל אומר: אפילו זיינע קינדער און די בני ביתו דארפן מקבל זיין פאר דריי חברים,

רבן שמעון בן גמליאל אוצר: אף בניו ובני ביתו צריכין לקבל בפני שלשה חברים,

לְפִי שֶׁאֵינוֹ דּוֹמֶה חָבֵר שֶׁקִּיבֵּל לְבֶן חָבֵר שֶׁקִּיבֵּל.

because a chaver who accepted it himself is not comparable to the son of a chaver who accepted it merely by association with his father.

ווייל עס איז נישט ענליך א חבר וואס האט מקבל געווען אליין צו א בן חבר וואס האט מקבל געווען בלויז דורך זיין שייכות מיט זיין טאטן.

לפי שאינו דומה חבר שקיבל בעצמו לבן חבר שקיבל רק מחמת אביו.

תָּנוּ רַבָּנַן: הַבָּא לְקַבֵּל דִּבְרֵי חֲבֵירוּת — צָרִיךְ לְקַבֵּל בִּפְנֵי שְׁלֹשָׁה חֲבֵירִים,

The Rabbis taught in a Braisa: One who comes to accept the matters of chaver status must accept them in the presence of three chaverim,

תנו רבנן, די רבנן האבן געלערנט אין א ברייתא: דער וואס קומט מקבל זיין די דברים פון חברות דארף מקבל זיין פאר דריי חברים,

תנו רבנן בברייתא: הבא לקבל דברי חבירות — צריך לקבל בפני שלשה חברים,

וַאֲפִילּוּ תַּלְמִיד חָכָם צָרִיךְ לְקַבֵּל בִּפְנֵי שְׁלֹשָׁה חֲבֵירִים.

and even a Torah scholar must accept them in the presence of three chaverim.

און אפילו א תלמיד חכם דארף מקבל זיין פאר דריי חברים.

ואפילו תלמיד חכם צריך לקבל בפני שלשה חברים.

זָקֵן וְיוֹשֵׁב בִּישִׁיבָה — אֵינוֹ צָרִיךְ לְקַבֵּל בִּפְנֵי שְׁלֹשָׁה חֲבֵירִים, שֶׁכְּבָר קִיבֵּל עָלָיו מִשָּׁעָה שֶׁיָּשַׁב.

But an elder who sits in the Yeshiva does not need to accept them in the presence of three chaverim, because he already accepted it upon himself from the moment he sat to study in the Yeshiva.

אבער א זקן וואס זיצט אין די ישיבה דארף נישט מקבל זיין פאר דריי חברים, ווייל ער האט עס שוין מקבל געווען אויף זיך פון די שעה וואס ער האט זיך געזעצט לערנען אין די ישיבה.

אבל זקן ויושב בישיבה — אינו צריך לקבל בפני שלשה חברים, שכבר קיבל עליו משעה שישב ללמוד בישיבה.

אַבָּא שָׁאוּל אוֹמֵר: אַף תַּלְמִיד חָכָם אֵינוֹ צָרִיךְ לְקַבֵּל בִּפְנֵי שְׁלֹשָׁה חֲבֵירִים,

Abba Shaul says: Even a Torah scholar does not need to accept them in the presence of three chaverim,

אבא שאול אומר: אפילו א תלמיד חכם דארף נישט מקבל זיין פאר דריי חברים,

אבא שאול אומר: אף תלמיד חכם אינו צריך לקבל בפני שלשה חברים,

וְלֹא עוֹד אֶלָּא שֶׁאֲחֵרִים מְקַבְּלִין לְפָנָיו.

and not only that, but others accept chaver status in his presence.

און נישט נאר דאס, נאר אנדערע זענען מקבל חברות פאר אים.

ולא עוד אלא שאחרים מקבלים לפניו, והוא משמש כאחד משלושת החברים המקבלים אותם.

אָמַר רַבִּי יוֹחָנָן: בִּימֵי בְּנוֹ שֶׁל רַבִּי חֲנִינָא בֶּן אַנְטִיגְנוֹס נִשְׁנֵית מִשְׁנָה זוֹ.

Rabbi Yochanan said: In the days of the son of Rabbi Chanina ben Antigonus, this Mishnah was taught as a ruling.

האט רבי יוחנן געזאגט: אין די טעג פון דעם זון פון רבי חנינא בן אנטיגנוס איז די משנה דא געלערנט געווארן אלס א פסק.

אמר רבי יוחנן: בימי בנו של רבי חנינא בן אנטיגנוס נשנית משנה זו כהלכה למעשה.

רַבִּי יְהוּדָה וְרַבִּי יוֹסֵי אִיסְתַּפַּק לְהוּ מִילְּתָא בִּטְהָרוֹת,

For Rabbi Yehuda and Rabbi Yosei had a doubt about a matter of taharah,

ווייל רבי יהודה און רבי יוסי האבן געהאט א ספק אין אן ענין פון טהרות,

שכן רבי יהודה ורבי יוסי איסתפק להו מילתא בטהרות, נסתפקו בדין מסוים בדיני טהרה,

שַׁדַּרוּ רַבָּנַן לְגַבֵּי בְּנוֹ שֶׁל רַבִּי חֲנִינָא בֶּן אַנְטִיגְנוֹס, אֵזִילוּ אֱמַרוּ לֵיהּ: לְעַיֵּין בַּהּ.

so the Rabbis sent messengers to the son of Rabbi Chanina ben Antigonus, saying to him: Let him look into it.

האבן די רבנן געשיקט שליחים צום זון פון רבי חנינא בן אנטיגנוס, זאגנדיג צו אים: ער זאל מעיין זיין אין דעם.

שדרו רבנן לגבי בנו של רבי חנינא בן אנטיגנוס, איזילו אמרו ליה: לעיין בה.

אַשְׁכְּחוּהּ דְּקָא טָעֵין טְהָרוֹת, אוֹתֵיב רַבָּנַן מִדִּידֵיהּ לְגַבַּיְיהוּ, וְקָאֵי אִיהוּ לְעַיּוֹנֵי בַּהּ.

They found him carrying tahor foods, and he sat the Rabbis who were his messengers on his own vessels next to them, while he stood to look into the matter.

האבן זיי אים געטראפן אז ער טראגט טהור'ע זאכן, און ער האט געזעצט די רבנן וואס זענען געווען די שליחים אויף זיינע אייגענע כלים נעבן זיי, בשעת ער איז געשטאנען מעיין צו זיין אין דעם ענין.

השליחים אשכחוה דקא טעין טהרות, מצאו אותו כשהוא נושא פירות טהורים, אותיב רבנן מדידיה לגבייהו, והושיב את השליחים על כלים שלו שהיו סמוכים אליהם, וקאי איהו לעיוני בה, והוא עצמו עמד כדי לעיין בשאלתם.

אֲתוֹ אָמְרִי לֵיהּ לְרַבִּי יְהוּדָה וְרַבִּי יוֹסֵי, אֲמַר לְהוּ רַבִּי יְהוּדָה: אָבִיו שֶׁל זֶה בִּיזָּה תַּלְמִידֵי חֲכָמִים, אַף הוּא מְבַזֶּה תַּלְמִידֵי חֲכָמִים!

They came and told Rabbi Yehuda and Rabbi Yosei what happened. Rabbi Yehuda said to them: The father of this man disrespected Torah scholars, and he too disrespects Torah scholars by making them sit while he stands!

זענען זיי געקומען און דערציילט פאר רבי יהודה און רבי יוסי וואס עס האט פאסירט. האט רבי יהודה געזאגט צו זיי: דער טאטע פון דעם מענטש האט מבזה געווען תלמידי חכמים, און ער אויך איז מבזה תלמידי חכמים דורך דעם וואס ער מאכט זיי זיצן בשעת ער שטייט!

אתו אמרי ליה לרבי יהודה ורבי יוסי מה שאירע. אמר להו רבי יהודה: אביו של זה ביזה תלמידי חכמים, אף הוא מבזה תלמידי חכמים, שהושיבם והוא עמד עליהם!

אָמַר לוֹ רַבִּי יוֹסֵי: כְּבוֹד זָקֵן יְהֵא מוּנָּח בִּמְקוֹמוֹ, אֶלָּא מִיּוֹם שֶׁחָרַב בֵּית הַמִּקְדָּשׁ נָהֲגוּ כֹּהֲנִים סִילְסוּל בְּעַצְמָן, שֶׁאֵין מוֹסְרִין אֶת הַטְּהָרוֹת לְכׇל אָדָם.

Rabbi Yosei said to him: Let the honor of the elder, his father, remain in its place; rather, from the day the Beis HaMikdash was destroyed, the Kohanim conducted themselves with extra care, for they do not hand over tahor foods to just anyone, and he stood to guard the food from becoming tamei.

האט רבי יוסי געזאגט צו אים: דער כבוד פון דעם זקן, זיין טאטע, זאל ליגן אין זיין ארט; נאר פון דעם טאג וואס דער בית המקדש איז חרוב געווארן, האבן די כהנים זיך געפירט מיט אן עקסטערע פארזיכטיגקייט, ווייל זיי געבן נישט איבער טהרות פאר יעדן מענטש, און ער איז געשטאנען צו היטן דעם מאכל עס זאל נישט טמא ווערן.

אמר לו רבי יוסי: כבוד זקן יהא מונח במקומו, אל תדבר סרה באביו; אלא מיום שחרב בית המקדש נהגו כהנים סילסול בעצמם, שאין מוסרין את הטהרות לכל אדם, ולכן עמד שם כדי לשמור על הטהרות שלא יטמאו.

תָּנוּ רַבָּנַן: חָבֵר שֶׁמֵּת — אִשְׁתּוֹ וּבָנָיו וּבְנֵי בֵּיתוֹ הֲרֵי הֵן בְּחֶזְקָתָן, עַד שֶׁיֵּחָשֵׁדוּ.

The Rabbis taught in a Braisa: If a chaver dies, his wife, his children, and the members of his household remain in their status of trustworthiness, until they are suspected of acting improperly.

תנו רבנן, די רבנן האבן געלערנט אין א ברייתא: אויב א חבר שטארבט, בלייבן זיין פרוי, זיינע קינדער, און די בני ביתו אין זייער חזקה פון נאמנות, ביז זיי ווערן חשוד אויף זיך פירן שלא כהוגן.

תנו רבנן בברייתא: חבר שמת — אשתו ובניו ובני ביתו הרי הן בחזקתן שהם נאמנים, עד שיחשדו.

וְכֵן חָצֵר שֶׁמּוֹכְרִין בָּהּ תְּכֵלֶת — הֲרֵי הִיא בְּחֶזְקָתָהּ, עַד שֶׁתִּיפָּסֵל.

And similarly, a courtyard in which they sell techeles remains in its status of trustworthiness that the dye is authentic, until it is disqualified.

און אזוי אויך א חצר וואס מען פארקויפט דארט תכלת בלייבט אין איר חזקה אז די פארב איז כשר'ע תכלת, ביז זי ווערט נפסל.

וכן חצר שמוכרין בה תכלת — הרי היא בחזקתה שהתכלת כשרה, עד שתיפסל.

תָּנוּ רַבָּנַן: אֵשֶׁת עַם הָאָרֶץ שֶׁנִּשֵּׂאת לְחָבֵר, וְכֵן בִּתּוֹ שֶׁל עַם הָאָרֶץ שֶׁנִּשֵּׂאת לְחָבֵר, וְכֵן עַבְדּוֹ שֶׁל עַם הָאָרֶץ שֶׁנִּמְכַּר לְחָבֵר — כּוּלָּן צְרִיכִין לְקַבֵּל דִּבְרֵי חֲבֵירוּת בַּתְּחִלָּה.

The Rabbis taught in a Braisa: The wife of an am ha'aretz who marries a chaver, and similarly the daughter of an am ha'aretz who marries a chaver, and similarly the slave of an am ha'aretz who is sold to a chaver, all of them must accept the matters of chaver status from the beginning.

תנו רבנן, די רבנן האבן געלערנט אין א ברייתא: די פרוי פון אן עם הארץ וואס האט חתונה געהאט מיט א חבר, און אזוי אויך די טאכטער פון אן עם הארץ וואס האט חתונה געהאט מיט א חבר, און אזוי אויך דער קנעכט פון אן עם הארץ וואס איז פארקויפט געווארן צו א חבר, דארפן אלע מקבל זיין די דברים פון חברות לכתחילה.

תנו רבנן בברייתא: אשת עם הארץ שנישאת לחבר, וכן בתו של עם הארץ שנישאת לחבר, וכן עבדו של עם הארץ שנמכר לחבר — כולן צריכין לקבל דברי חבירות בתחילה.

אֲבָל אֵשֶׁת חָבֵר שֶׁנִּשֵּׂאת לְעַם הָאָרֶץ, וְכֵן בִּתּוֹ שֶׁל חָבֵר שֶׁנִּשֵּׂאת לְעַם הָאָרֶץ, וְכֵן עַבְדּוֹ שֶׁל חָבֵר שֶׁנִּמְכַּר לְעַם הָאָרֶץ — אֵין צְרִיכִין לְקַבֵּל דִּבְרֵי חֲבֵירוּת בַּתְּחִלָּה.

But the wife of a chaver who marries an am ha'aretz, and similarly the daughter of a chaver who marries an am ha'aretz, and similarly the slave of a chaver who is sold to an am ha'aretz, do not need to accept the matters of chaver status from the beginning, as they are presumed to retain their status.

אבער די פרוי פון א חבר וואס האט חתונה געהאט מיט אן עם הארץ, און אזוי אויך די טאכטער פון א חבר וואס האט חתונה געהאט מיט אן עם הארץ, און אזוי אויך דער קנעכט פון א חבר וואס איז פארקויפט געווארן צו אן עם הארץ, דארפן נישט מקבל זיין די דברים פון חברות לכתחילה, ווייל מען נעמט אן אז זיי האלטן אן זייער נאמנות.

אבל אשת חבר שנישאת לעם הארץ, וכן בתו של חבר שנישאת לעם הארץ, וכן עבדו של חבר שנמכר לעם הארץ — אין צריכין לקבל דברי חבירות בתחילה, שחזקתם שהם נשארים בנאמנותם.

רַבִּי מֵאִיר אוֹמֵר: אַף הֵן צְרִיכִין לְקַבֵּל עֲלֵיהֶן דִּבְרֵי חֲבֵירוּת לְכַתְּחִלָּה.

Rabbi Meir says: Even they must accept upon themselves the matters of chaver status from the beginning, because we fear they will follow the ways of their new household.

רבי מאיר אומר: אפילו זיי דארפן מקבל זיין אויף זיך די דברים פון חברות לכתחילה, ווייל מיר האבן מורא אז זיי וועלן נאכגיין די וועגן פון זייער נייעם שטוב.

רבי מאיר אומר: אף הן צריכין לקבל עליהן דברי חבירות לכתחילה, שכן אנו חוששים שמא ייגררו אחרי בעל הבית החדש.

רַבִּי שִׁמְעוֹן בֶּן אֶלְעָזָר אוֹמֵר מִשּׁוּם רַבִּי מֵאִיר: מַעֲשֶׂה בְּאִשָּׁה אַחַת שֶׁנִּשֵּׂאת לְחָבֵר וְהָיְתָה קוֹמַעַת לוֹ תְּפִילִּין עַל יָדוֹ,

Rabbi Shimon ben Elazar says in the name of Rabbi Meir: There was a story of a certain woman who married a chaver, and she would tie tefillin on his arm for him;

רבי שמעון בן אלעזר אומר משום רבי מאיר: עס איז געווען א מעשה מיט איין פרוי וואס האט חתונה געהאט מיט א חבר, און זי פלעגט בינדן תפילין אויף זיין האנט פאר אים;

רבי שמעון בן אלעזר אומר משום רבי מאיר: מעשה באשה אחת שנישאת לחבר והיתה קומעת לו תפילין על ידו, שהייתה מסייעת לו לקשור את התפילין;

נִשֵּׂאת לְעַם הָאָרֶץ וְהָיְתָה קוֹשֶׁרֶת לוֹ קִשְׁרֵי מוֹכֵס עַל יָדוֹ.

she then married an am ha'aretz who was a tax collector, and she would tie tax-collector knots on his arm for him. This shows how quickly a person is influenced by their spouse.

האט זי חתונה געהאט מיט אן עם הארץ וואס איז געווען א מוכס, און זי פלעגט בינדן די קנופן פון דעם מוכס אויף זיין האנט פאר אים. דאס ווייזט ווי שנעל א מענטש ווערט באאיינפלוסט פון זיין בן זוג.

לאחר מכן נישאת לעם הארץ שהיה מוכס, והיתה קושרת לו קשרי מוכס על ידו. ומכאן רואים עד כמה האדם מושפע מסביבתו הקרובה.